Սերն աշխարհի ամենաանկանխատեսելի,ամենաանիրակ
Մի քիչ էլ փորձեցի մեծանալ.ջրին ու ուտելիքին միացավ օդը(թթվածին):Հետո երբ ինձ ամբողջապես մեծ համարեցի,զգացի,որ նրանք թերի են առանց սիրած մարդու ժպիտի առկայության.ես սիրեցի:
Սերն իր ողջ մոգական ուժով տարածվեց ներսումս,վարակեց ամենահիանալի հիվանդությամբ.ինձ համար սիրած էակը դարձավ թթվածին(Օ2):Իհարկե,հետո շատ տխրեցի,երբ նրան ավելի քան նյութականացրի,ու առարկայացավ,բայց ես սիրեցի ու սիրելով նյութականացրի:Ես կարող էի ձմռանը օրվա ողջ մասն անցկացնել վառարանի մոտ ու տաքանալ`այտերիս մաքսիմումի չափ կարմրելու աստիճան,բայց այն տաքությունը,որը երբևէ ստանում էի իմ`արդեն նյութականացված թթվածնից,ոչ մի վառարան տալ չէր կարող:
Ի՜նչ հրաշալի է,երբ սիրտդ մի ամբողջական պահեստատուփ կամ ապաստարան է հանդիսանում,որ այնտեղ սեր բնակեցնես:Թվում է`ձեռքիդ գրիչն է.ուր որ է`թանաքը կվերջանա,կցնդի,ու ամեն ինչ միանգամից կչեզոքանա:
Իսկ ես քեզ էի շնչում,իմ թթվածինը սեր էր:
Ինչպես ասում են.<<Մի՛ վախեցեք չսիրել,վախեցեք ինչ-որ մի օր կախվածություն ունենալ>>:
Ինձ չէր էլ հուզում իմ մեջ արդեն վերաբնակություն հաստատած կախվածությունը.դա քո ժպիտն էր:
Ես խոսքերս հետին պլանի չեմ թողնի,բայց էլի կփորձեմ քեզ,որքան էլ անհնարին ու անընդունելի լինի,նյութականցնել,հա,ու մեկ էլ`առարկայացնել,որ հանկարծ,օրերից մի օր չխեղդվեմ այն մտքից,որ քեզ էլ չեմ շնչում..
Комментариев нет:
Отправить комментарий