Ու եթե ասեմ,որ օրական 4-5 անգամ կթերթեի նամակներդ,մեկ-մեկ էլ բոլորից թաքուն նկարդ հեռախոսիս էկրանին կհայտնվեր,ու էն պահը,երբ առաջին անգամ հետևիցս ջղայնացած գոռացիր "Վայրենի՜",երբ ինադու կոխրճեցի ոտքերդ,ես կժպտայի:Գիտես չեմ հասկանում`ինչ ա հետս կատարվում.երևի գնալով սիրահարվում եմ,ու պատկերացրու էդ ինձ համար ավելի քան գժվելու բան կլինի,եթե հանկարծ ինքս իմ դեմ հաղթանակ տանեմ ու սառնությունս ի չիք դարձնեմ..
Չեմ հասկանում`էս տողերն ինչքան կարևոր պետք ա լինեն,որ ես հիմա`03:06-ին,քունս խանգարված,սոված,հավեսս կորցրած գրեմ հեռախոսիս sms-ների բաժնում ու պինդ-պինդ չեռնովիկում save անեմ:
Մի ամբողջ տետր պակագծերի շարք ա,լի՜քը փակագծեր,որ պետք ա բացվեն:
Ես քեզ նկատում եմ.գիտեմ`հետևում ես ինձ.իմ մասին ամեն ինչ գիտես,ու,հավատա,էդ ա կայֆը:Հիմա որ կարդում եմ ուղարկված նամակները քեզ,ափսոսում եմ իմ ձևերի համար.ինչքան կարելի էր հիմար լինել էդ մեծ զգացմունքի դիմաց:
Զզվում եմ էս հնացած ու անառողջ հիմքերի վրա կառուցված մտքից.<<Ավելի լավ է ուշ,քան երբեք>>:Բայց,գրողը տանի՜,ինչքան ուշ կարող էր լինեն այդ "ուշ"-ը...
Մենակ մի բան իմացի.ես լի՜քը նամակներ ունեմ,չուղարկված նամակներ,որոնք էդպես էլ չեն ուղարկվի(03:17):
Կյանքում ունեմ երազանքներ,որոնք իրոք կմնան երազանք:Իսկ էն մեծամտությունը,որը դու ես թույլ տվել քո անձին քեզ համարել ինձ համար երազանք,աշխարհի ամենածիծաղելին է ու գռեհիկը երբևէ:
Կիսատ թողնել,կիսատ թողած,կի-սատ:
..դու ընդամենը մի ԴՈՒ-ես,ով վաղը,միգուցե,դառնա ՆԱ,բայց քո դու-ն ԵՍ էլ էր ինչ-որ անորոշ ու հեռակա ժամանակ:
Комментариев нет:
Отправить комментарий