Ցավի չափ ցավում էին կոպերս.փակեցի:Իմ առջև պատկերացան երկու ձեռքեր`իմ ձախը,քո աջը:Բռնել էինք թելի մի մեծ կծիկ ու փորձում էինք գնալ նրա հետևից:Կծիկից ընդամենը մի թել`մաշված,զարմացած,շշմած:Ես գրում եմ,բայց տաքություն ունեմ,ջերմում եմ.շա՜տ եմ նվաղել:Վերև չտարա աչքերս`տեսնեմ <<էինք>> օժանդակ բայի փոխարեն <<էին>> եմ գրել.չեմ կարողանում երրորդ դեմքից դուրս գալ.ես ինձ փոխել չեմ կարող.միանգամից <<ք>> եմ ավելացնում:Կարող եմ անգամ ապացուցել,որ փոխել ինձ ներսից անզոր եմ:
Երբ ճակատագրական պահ էր,ու ես գտնվում էի Տնտեսագիտական Համալսարանում,անհրաժեշտություն
Իմ ողջ տեքստը հագեցած է միջակետներով.ես ձանձրացնում եմ:
Իսկ մեր կծիկը,ավելի շուտ`թելը անվերջ ձգվում-երկարում է մտքերիս հետ միասին:Ես սարսափում եմ կծիկի մաշված լինելուց.կարող է պոկվի,քորքոտվածն էլ մաշվի,ավարտվի.ես ՍԱՐՍԱՓՈՒՄ ԵՄ:
Комментариев нет:
Отправить комментарий