Ժեստիկուլացիա

Գիշեր:
Արձակված-ազատված մազեր:
Կիսաmake-up կիսադեմ:
Կարճ ներքնազգեստ:
Բաց պատուհան:
Քամի:
Լի՜քը քամի:
Մարմնիդ ամենանուրբ պատասխան ռեակցիա՝փշաքաղվածություն:
Խճճված ականջակալներ:
Ինչ-որ մի անգո ալիքին միացված մեծ հեռուստացույց:
Կանաչ խնձոր:
Խաղող-հաց:
Երկար թարթիչներ:
Հետո երազանք:
Մի՜ քիչ լռություն:
Դադար:
Շատ լռություն:
03:17:
Փակ համար:
Սեր:
Մի՜ քիչ սեր:
Սերը պրծավ:
Սրտիդ կանոնավոր աշխատանք:
Ինքնաթիռ:
Թռիչք:
Ընթացք:
Ականջակալ:
Ассаи:
Խոհանոց:
Սառը ջուր:
Ассаи:
Սուր ատամներ:
Կրծած շրթունքներ:
Գիշե՜ր:
Ճռռիկներ:
Անսլուխ ճռռիկներ:
Միանվագ ճռռիկներ:
Հեռուստացույց:
Անկյանք սերիալներ:
Նեռվեր:
Անջատել:
Ուշադրություն:
03:24:
Ուշադրություն դեպի ձեռքեր:
Հևո՜ց:
Ժպի՛տ:
Ձեռքեր:
Հեռախոսի էկրանին նիկոտինե տգետ դեմք:
Սիգարետ:
Ծուխ:
Ժպի՛տ:
Հայհոյանք:
Սեր:
Բարձերին ավելի քիչ սիրող անկողին:
Բարձերին նվազ տանող ողնաշար:
Անբարձ դատարկություն:
Քամի՜:
Անիմաստ,գիշերվան բնորոշ հիմար մտքեր:
Հետո նամակ:
Ինչ-որ մեկի հիշել:
Առավոտ կարդալուն թողած չկարդալ:
Ձգվել:
Երկարել:
Գրել:
Ջնջել:
Պատռե՜լ:
05:15:
Աղբաման:
Ծանոթ սխեմաներ:
Հետ բերոցի:
Զգուշանուրբ մոտեցում արդեն ճղրտված աղբաթղթին:
Վերականգնել:
Կարդալ:
Լուսաբաց:
Սու՜րճ:
Պատուհան:
Գեղեցիկ լուսաբաց:
Կապտասպիտակ արշալույսից փշաքաղվածություն:
Սե՜ր:
Հորանջել:
Սե՜ր:
Փակվեցի՛նք:
Անջատում:
Վերջ
Առավո՜տ:

Ինձ ուտելիք բեր,կամ մեջքիդ դիր մի գլանակ սիգարետ,մի՜ քիչ անձրև,մի փոքր էլ քամի ու արիր-նստիր չոր ապակուս.թացացրու՜:

Էլի չքնեցի ու լուսացրի՝առանց մի վայրկյան աչք թարթելու.պատճառներն ինքս անընդհատ որոնելով՝չէի կարողանում քնել.սրտի ծակոց,անմիտ քայլերի վերանայում,լիքը՜ խմելու անհագ ծարավ,ծխախոտ,սեր..
Սեր՝սիգարետի ու քո նկատմամբ..
Ինձ շատ-շատ էր տրված Աստծուց գժվելու աստիճան ստեղծագործել.չէ՞ որ ընդամենը 16 տարեկան էի.պետք էր դեռ իմ հասակակիցների հետ լկստվեի դրսում,տղաներ հավանեի ու անգիտակից սիրահարվեի,բայց,գրողը՜ տանի,էդ ամենը

խաթարվում ա միանգամից,երբ քեզ 5 տարեկանից դպրոց են ուղարկում,ու դու սկսում ես մեծանալ.շփումդ 18-19-20-անոց մեծ ա:
Հետո հասկանում ես,որ սիրահարվելու կարիք կա.դրա պետքն ունես,պետք ա մեկով ապրես ի վերջո,էգոի՜ստ:
Ու իմ բոլոր կապտասպիտակ արշալույսներն ուղղակի-անուղղակի կապված են լինելու էս նկարին,որը ես ագահաբար չեմ տեղադրի.պետք չէ լուսաբանել արդեն լուսաբանված մտքերը:
Սիրում եմ գնալ հոսանքին հակառակ.եթե գիտակցված ու աքսիոմի նման պնդված լինի՝քեզ սիրել պետք չէ,որովհետև դու վատից էլ վատն ես,չարից էլ չարը,տգետից էլ տգետ,էլի քեզ սիրելու ձիրք ձեռք կբերեմ ու խելագարվելու աստիճան կփորձեմ ինձ համոզել,որ սիրում եմ:
Ժամը 04:51.ես քնած չեմ.սոված եմ:Դու ճանճի քո տիտղոսից ամենևին էլ ազատվելու մտադրություն չունես.էլի ուղեղումս անվերջ բզզում ես,իսկ ես սովա՜ծ եմ..
Ինձ ուտելիք բեր,կամ մեջքիդ դիր մի գլանակ սիգարետ,մի՜ քիչ անձրև,մի փոքր էլ քամի ու արիր-նստիր չոր ապակուս.թացացրու՜:
Ես խելագար չեմ.իմ էս տեսակին մի մեծ բանակ ա հարմարվել,դու էդ լավ գիտես հո:
Բայց մարդիկ էլ կան,ովքեր ուղղակիորեն աչք են փակում հաջողություններիս վրա."նախանձ" բառը շատ ա իրանց ճիճու,փոքրամարմին տեսակիների համար:Բայց ամեն օր,արդեն իդիոադապտացիայի սկզբունքներով հակված՝իրանք քրքրում են ինձ,էջերս,գրվածքներս.սպասի տեսնենք էս Ստելլան կարո՞ղ ա միամիտ ընկեր ունի:Անընդհատ տալիս են անունդ ու հարցնում՝հը՞ն,Ստել,չե՞ս խոսում,կռվե՞լ եք,նորությու՞ն չկա:Ես էլ պատասխանում եմ՝ո՞վ,ե՞րբ,ո՞նց,ինչի՞...մեռե՜լ ա.քեզ ժամանակավոր թաղում եմ,կներես:
Բա բու՜յրդ..էդ միակ բանն ա,որի համար կուզենամ ժամանակը մի քանի օրերով հետ տալ:Անգամ բույրդ ա տեսակիդ նման իսկական.գրողը քեզ տանի՜ քո բույրի հետ միասին իսկականից:
Սիրուն,նուրբ,դասական,բայց,միևնույն ժամանակ,սուր օծանելիք՝թաթախված համով նիկոտինով.սիգարետաօծանելիքախառը՜ հոտ:Էդ մի հատ ՄԵԾ մանրուք ա,որի համար,երևի,դու շատ ես մտածել՝<<Հիմա վրայիցս սիգարետի հոտ կառնի,ու սիրտը կխառնի>>.ուշադիր,պարզ,հասարակ,ՀԱՄԵՍՏ,ամաչկոտ..
Հիշեցի էլի նամակդ,որը պատճառ դարձավ՝քեզ վիրավորելու:
-Գնում էիր հերթական հայոց լեզվիդ պարապմունքին,կողքովդ մեքենայով շրջում էի,բայց ամաչեցի դուրս գամ,քո հետ խոսամ:
-Ճիշտ էլ արել ես,որ ամաչել ես.դրա կարիքը չկա՜:
-Դու ինձնից զզվում ես.հա դե,ճիշտ ա,քո նման գրագետ աղջիկը ինչի՞ պետք ա իմ նման անգրագետի նամակին պատասխանի.այոոո,իհարկեե,ահավասիիի՜կ:
Ու ես 10 րոպե հռհռում էի՝որտեղից գիտես էդ բառերը,տիպությու՜ն:

Ինձ կտրում էիր գրքերից ու տանում քո անգրագետ ու նիկոտինե աշխարհ..05:16:

Մենակություն

Գրում էի,թերթում մտքերս ուղեղում,կարդում ու էլի գալիս իրականություն.ես մենակ էի:Աշխարհիս երանելի պահերն ու զգացումները մենակ էի զգում,մենակ էի հասկանում,որ երբեմն էլ կարող եմ մենակ լինել:Ձմռան ցրտին ինքս էի փորձում թոքերի մեկ արտաշնչմամբ տաքացնել փոքրիկ ձեռքերս.ինձ տաքանալ պետք չէր ամենևին:Ու անդրադառնալով վերնագրին`ես փորձում էի չխոսել մենակությունից(ինձ ավելի շատ պետք էր հասկանալ անմենակությունը կամ չմենակությունը).մենակությունն ինքս էլ գիտեի...
Ու ես անկեղծ էի անգամ փոքրիկ թղթիս,թանաքոտ մատներիս ու գրչիս հետ:Հիմա էլ կփորձեի,կհամոզեի,որ նրանք գրեին ու ինձ,ամենայն համբերությամբ,բացատրեին իմ լռությունը:Բայց ինձ,որքան էլ տարօրինակ թվար,դուր էր գալիս.դա մի ներդաշնակ սիմֆոնիա էր`առանց նոտաների ու նոտատետրի:Ես մենակ չէի.ես ու իմ մենակությունն արդեն երկուսով էինք:Նա,գոնե,ինձ մենակ չէր թողել ամենադժվարին պահին.կողքիս էր,մատներիս արանքում,շնչիս տակ:
Ես թունավորված էի մենակության վարակով,բայց,ի տարբերություն մյուս վարակների,այն չէր էլ ուղեկցվում ջերմության բարձրացմամբ,հազով կամ գունատվությամբ.ես անվերջ ժպտու՜մ էի:
Մենակը մի մեծ ընկեր էր`ժամանակի ու տարածության մեջ:Այն բռնում էր ձեռքս,ներխուժում սենյակս ու անում այնպես,որ չնկատեի անգամ նրա փոքր ներկայությունը.մենակն ինձ մենակ էր թողնում:
Մարդն ի զորու է իր ողջ ուժով թելադրելու բանականությանը շարժվել աջ կամ ձախ,խոսել կամ լռել,երազել կամ դադարել:Մենակը շատ է օգնում:Երբ նրա հետ ես,կարողանում ես սթափվել,մտածել,կշռադատել և մտքերով սավառնե՜լ:
Մենակությունն ուժեղների համար է.թույլերն իրենք էլ կարող են ձուլվել հասարակությանը:Սակայն եթե ես շարունակեմ նույն տեմպերով շարադրել մտքերս,կստացվի`մենակը հրաշալի՜ բան է:Բայց իրականում պատկերն այլ է դառնում,երբ փորձում ենք ինչպես ամեն ինչի ու յուրաքանչյուրի մեջ,այնպես էլ դրա մեջ գտնել բացասականն ու քննել:

Մենակն իմ կողմից նմանեցվում է քաղցկեղի,բայց,զգալով ու մտածելով,որ քաղցկեղի բոլոր տեսակներն էլ ատելի են ու արհավրալի,ես կնմանեցնեմ դրան հենց թոքերի քաղցկեղի:Այն իրոք հիվանդություն է,անբուժելի հիվանդություն,որն անընդհատ,առանց վարանելու ու ծուլանալու,կրծում է ներսդ ու ցավեցնում.միշտ զգացնել է տալիս իր գոյության մասին:

Երբ դրսում անձրև է գալիս,ու դու ցանկանում ես ինչ-որ մեկի հետ իջնել դուրս`մի փոքր թրջվելու ու մաքուր օդ շնչելու,խենթանալու,մրսելու ու դողալու,ու երբ այդ ինչ-որ մեկը չկա,մենակություն է:
Երբ ցանկանում ես մտքերով սավառնել ու երազել ինչ-որ մեկի մասին,անընդհատ թռչել ու բարձր քրքջալ,ու չկա այդ ինչ-որ մեկը,մենակություն է:
Երբ ամբողջ գիշեր մտածում ես այդ ինչ-որ մեկի մասին,մեծ ու ուռած աչքերով լուսացնում առավոտդ անքուն,ու այդ ինչ-որ մեկը չգիտի լուսացնելուդ մասին,էլի մենակություն է:
Եվ,ի վերջո,տալով մենակության դրական ու բացասական կողմերը`ես կարճ ու լակոնիկ կփորձեմ գոնե այս փոքր վայրկյաններում հիշել ժպիտդ,խոսքերդ,բարձր քրքիջդ ու իմ մենակի հետ լինել երկուսով...

Տեսակիդ ԻՍԿԱԿԱՆԸ...

Իմ բոլոր նախադասությունները կսկսվեն "իսկ"-ի անմիջական միջնորդությամբ,կամ էլ՝"բայց"-ի մասնակցությամբ.դրանց մեջ ինչ-որ մերժում,անմիտ կասկած կա:
Ինձ քո զանգն էր,որ տեղից հանեց ու ստիպեց ինչ-որ բան,գոնե,արտաբերել վերջապես:
Ինչի՞,ինչի՞ ես քողարկվում,ինչի՞ էլի հերթական փակ համար,ու լռությու՜ն.ախր դու իմ դոմինանտն էիր.մի՛ ռեցեսիֆացիր:
Մենակ շնչառությունդ եմ զգում,որն էնքա՜ն անհանգիստ ա.դու հևում ես,սիրտդ արագ ա աշխատում ու ձեռքը մեկնում մյուս կոմից իմ սրտին,որ ես ել հևամ..
Ես ուզում եմ էդ պահին իմ առաջ պատկերանան քո դեմքը,ունքերի ու աչքերի խաղը,մռայլված ու ջղային հայացքը:Դու ինձ ամեն օր,ուրվականի նման հետևում ես.ես զգում եմ,բայց,գրողը տանի՜,արժանապատվությունդ վեր ես դասում ամեն տեսակի սերերից,այդ թվում՝ինձնից նույնպես:
Սիրում եմ ԻՍԿԱԿԱՆ տեսակդ.մենակ տեսակդ,ոչ քեզ.ես խենթանում եմ տեսակիդ համար..

Եթե դու մտքիդ ծայրով պատկերացնեիր,որ քեզ կոպտող ու գրողի ծոցը ուղարկող Ստելլան ամեն օր ժպտում ա քո մի արտաբերած "Վայրենի"-ով,դու ամեն օր երկնքից անձրև կպատվիրեիր,կոշիկներ կփայլեցնեիր ու անշարժ կկանգնեիր,մինչ կվերադառնայի հայոց լեզվի պարապմունքից.էլի չփչփացնեմ անձրևափոսիկներ,ու էլի ինձ "Վայրենի" ասա,տեսա՜կ:
Ախ,եթե չլիներ քո բռի ընկերը,որին ես այնքա՜ն չեմ սիրում,ու որն ինձ այնքա՜ն ատում է,միգուցե էլի լիքը վայրենիներ շաղկապվեին:Ատելությունը բնորոշ է մարդկային ամենաթույլ տեսակին,իսկ դու երանության չափ ուժեղ տեսակն ես,ով ինձ սովորեցրել էր լինել միշտ առողջ,հիվանդանալու դեպքում էլ ամենաանհավանական ձևով սողոսկել տուն,համով բաներ բերել:Ում անունն արտաբերելիս միայն,լավ ու իսկական բառերն էին բնութագրվում.ես կտայի շատ-շա՜տ ափսոսանք,որ ինձ չպահեի քո զգացմունքի դիմաց էդքան անգրագետ:
Կյանքում շատ մարդիկ են հայտնվել,հայտնվում ու կհայտնվեն,ովքեր կուրացնելու աստիճան կհավատացնեն,որ սիրում են.դու էնքա՜ն համեստ էիր:
Մի պատրվակով ես կհիշեի քո ուղարկված նամակն ինձ.այդ պատրվակը եկել է:
Ես հիշեցի,երբ դու ինձ հարցրիր՝մի՞շտ եմ գնում 53 համարի մեծ,մանուշակագույն ավտոբուսով,ես պատասխանեցի՝որտեղից ես էդքա՜ն ինֆորմացված:Իսկ երբ քեզնից ստացա առաջին նամակը հեռախոսիս,ես ուզում էի երկու ձեռքով խեղդել քեզ,որ համարս ես իմացել:

Դու ինձ մեկ ամբողջ օր պահեցիր լարվածության մեջ՝ասելով՝վաղը դու կիմանաս քո մասին ավելին,քան երբևէ...

Դու ինձ համար ավելի քան հետաքրքիր էիր,ես ու կ՝(ապառնի):Ամեն օր հանելուկներով էիր խոսում,ու ամեն օր սպասում էի քո հերթական հանելուկին,որը պետք է գուշակվեր,գրողը տանի՜:

Մինչև հիմա փորձում եմ հասկանալ դեպի սեր տանող խաղերդ,քայլերդ.խենթանում եմ տեսակիդ ԻՍԿԱԿԱՆԻ համար:

մեկ էլ՝դու...

Անիրական պահերի դու փորձեցիր մտածել ու պատկերացրու՞՝ստացվեց,երազել՝նույնպես,հետո շա՜տ նուրբ ժպտալ,որ սիրեմ քեզ,ձեռքդ մեկնեցիր,որ բռնեմ,փորձեցինք թռչել միասին շատ հեռու՝անծայրածիր հարթություն,որի ծայրը միայն մենք գիտեինք՝սկզբից ևեթ քայլեր դնելով ոտքերիս հետ հավասար..իսկ մեր քայլերն այնքա՜ն փոքր էին,մեր երազանքներից էլ փոքր,լրիվ մանր,ինչպես երկնքից թափվող անձրև կամ իմ կողմից նյարդայնացած ժամանակ մանրացրած-ճղրտած թղթեր,սպիտակ թղթեր:
Կփակեիր ամեն ինչից ու յուրաքանչյուրից հոգնած աչքերդ,չէ՜,սկզբում ծանրացած կոպերդ,հետո նոր հերթը կտայիր աչքերիդ:Տարիքդ մի քանի թվերով կփոքրացնեիր,որ փոքրանայիր ու ինձ հասկանայիր ոտքից գլուխ.չէ՞ որ ես պուճուր էի,գրեթե փոքր(ժպտում եմ):Հիմա էլ,մեր բակի կարուսելների վրա նստած՝ես փորձում եմ հիշել քո բոլոր նախադասությունները՝արտասանված ենթադրական եղանակով,լիքը <<կ>>-եր ու լիքը հետո-ներ քեզ հետ,քո կողքին,քեզնից հետո...
Երանելի մտքեր,որոնք ապրվել են,շնչվել,արտաշնչվել:Միգուցե իմ գրվածքները,ոչ,ավելի շուտ,ինձ կարդալիս իմ անորոշության համար ես արժանանամ ձեր՝մտքում արված անմիտ հեգնանքներին,բայց ինչևէ:
Ինձ համար հենց հիմա կարևոր է նա-ն,մեկ էլ՝նա-ն,որն անընդհատ ճանճի նման բզզում է կողքիս,ավելի շուտ՝ուղեղումս(ինձ այդ բզզոցն այնքա՜ն դուր է գալիս),հոգ չէ:
Չգիտեմ՝քեզ հետ որ դեմքով խոսել,երկրորդ,թե երրորդ:Ես գիտեմ,որ երկրորդ դեմքը խոսողին հայտնին է,այս պարագայում՝գրողին,իսկ քո դեմքն ինձ այնքան անծանոթ է,ծանոթ-անծանոթ:
  Ես անընդհատ մտածում եմ իմ երրորդը սարքել երկրորդ ու քեզ հետ հավասար երկրորդանալ.մեկ էլ՝դու...

..դու ընդամենը մի ԴՈՒ-ես,ով վաղը,միագուցե,դառնա ՆԱ

Ու եթե ասեմ,որ օրական 4-5 անգամ կթերթեի նամակներդ,մեկ-մեկ էլ բոլորից թաքուն նկարդ հեռախոսիս էկրանին կհայտնվեր,ու էն պահը,երբ առաջին անգամ հետևիցս ջղայնացած գոռացիր "Վայրենի՜",երբ ինադու կոխրճեցի ոտքերդ,ես կժպտայի:Գիտես չեմ հասկանում`ինչ ա հետս կատարվում.երևի գնալով սիրահարվում եմ,ու պատկերացրու էդ ինձ համար ավելի քան գժվելու բան կլինի,եթե հանկարծ ինքս իմ դեմ հաղթանակ տանեմ ու սառնությունս ի չիք դարձնեմ..
Չեմ հասկանում`էս տողերն ինչքան կարևոր պետք ա լինեն,որ ես հիմա`03:06-ին,քունս խանգարված,սոված,հավեսս կորցրած գրեմ հեռախոսիս sms-ների բաժնում ու պինդ-պինդ չեռնովիկում save անեմ:
Մի ամբողջ տետր պակագծերի շարք ա,լի՜քը փակագծեր,որ պետք ա բացվեն:
Ես քեզ նկատում եմ.գիտեմ`հետևում ես ինձ.իմ մասին ամեն ինչ գիտես,ու,հավատա,էդ ա կայֆը:Հիմա որ կարդում եմ ուղարկված նամակները քեզ,ափսոսում եմ իմ ձևերի համար.ինչքան կարելի էր հիմար լինել էդ մեծ զգացմունքի դիմաց:
Զզվում եմ էս հնացած ու անառողջ հիմքերի վրա կառուցված մտքից.<<Ավելի լավ է ուշ,քան երբեք>>:Բայց,գրողը տանի՜,ինչքան ուշ կարող էր լինեն այդ "ուշ"-ը...
Մենակ մի բան իմացի.ես լի՜քը նամակներ ունեմ,չուղարկված նամակներ,որոնք էդպես էլ չեն ուղարկվի(03:17):
Կյանքում ունեմ երազանքներ,որոնք իրոք կմնան երազանք:Իսկ էն մեծամտությունը,որը դու ես թույլ տվել քո անձին քեզ համարել ինձ համար երազանք,աշխարհի ամենածիծաղելին է ու գռեհիկը երբևէ:
Կիսատ թողնել,կիսատ թողած,կի-սատ:
..դու ընդամենը մի ԴՈՒ-ես,ով վաղը,միգուցե,դառնա ՆԱ,բայց քո դու-ն ԵՍ էլ էր ինչ-որ անորոշ ու հեռակա ժամանակ:

Գլուխս խառն էր..

Գլուխս խառն էր,անգամ չգիտեի`ինչ էր կատարվում,
Վերցնում էի թղթեր,գրիչներ,մատիտներ,գույներ ու մտքեր`հանձնում թղթին,
Գլուխ-միտք-թուղթ-գրիչ-աղբաման սխեման արդեն ինձ էր սպասում.լավ գիտեի անելիքս...
Կրկին կնստեի իմ սենյակում,կմիացնեի աշխարհի ամենահանգստացնող երգը(ինձ համար երբևիցե նյարդայնացնողը),
Կգրեի,կջնջեի ու...աղբամա՜ն,
Ինձ իրոք <<պետք չէին>> նրանք:
Իմ ընկերն էր սև սուրճը,որն ինձ այդ պարագայում ավելի քան ընկեր էր,քան դու..(քո ժպիտը),
Ու էլի պատուհանի գոգին,կիսաքնած կդիմավորեի(արդեն սովորական դարձած <<դիմավորել>>-ը) կապտասպիտակ լուսաբացը:
Անձրևի կաթիլներից արդեն խոնավացած կլիներ իմ սխեման,թանաքոտված.իսկ այդ պատկերն ինձ այնքա՜ն դուր էր գալիս:
Հետո հանկարծակի կհիշեի,որ քաղցած եմ(ինձ երբևէ պետք չէր այդ ուտելիքը.միայն ծնողներիս չնյարդայնացնելու համար էի ուտում):
Ու էլի սենյակ..
Իսկ եթե ասեի,որ օրվա մեծ մասն անցկացնում էի դրսում`<<սենյակային մտքերով>>,անջատված-կտրված ամեն ինչից,
Միայն ու միայն ինձ պարզ ու հասարակ,արդեն ծանոթ իմ սխեմաները:
Հետո...
Հետո մեկ էլ կհիշեի,որ մեծանալ է պետք,
Բայց ես այնքա՜ն տրամադրություն չունեի մեծանալու..
Մայրս շտապով կկանչեր`տան աղբը՛ թափիր:
Լայն ժպիտով կվերցնեի,կբարձրացնեի,կանցնեի,կհանեի ու կնետեի՜
Ուռաաաաաաաա՜,նետված են մտքերս անվերադարձ:
Կվերադառնայի տուն`թերևս աշխարհի ամենաբարձր տրամադրությամբ ու կհեկեկայի...
Գլուխս խառն էր:

Ուզում եմ ջնջվել որոշ մարդկանց կյանքից,վերացապես մահանալ,որ զգամ իմ բացակայության արժեքը նրանց համար.բացակայել գրագետ`առանց հեռախոս անջատելու,կորչելու,բացակայելու: Բացակայել`առանց բացակայելու:

Ուզում եմ դրսի մաքուր օդն անհագ շնչեեել ու չկշտանալ:
Մի տեսակ հոգեկան խաղաղություն եմ զգում,երբ ինձ անկեղծ են ժպտում կամ անկեղծ են սիրում.ես էդ սիրելու-ժպտալու տեսակը զգում եմ:Ուզում եմ հենց էդ պահին իրանց ժպիտին լի՜քը ժպիտներով պատասխանել:Հետո միանգամից տխրել(թեկուզ սուտ),որ էլի ժպտան:
Մի՜ քիչ մտածեմ`էլ ինչ եմ ուզում...
Ուզում եմ քամու հետ միանգամից խառնվել`առանց նախազգուշացնելու կամ պատրաստվելու,ձեռքերս բա՜րձր վերհանել երկինք ու ձգվել-երկարել:
Ուզում եմ թրջվել ու դողալ,թեկուզ ժամանակավոր,կամ էլ`հիվանդանալու հետևանքներով հանդերձ.անձրև եմ ուզում:
Շաաա՜տ փոքր ժամանակ մեր տան անկյունում դրված դաշնամուրի ընկերն էի ուզում լինել,երբ նվագել չգիտեի,հետո շատ-շատ ժպտացի`իմանալով`ժպտացող մարդկանց երազանքներն իսպառ կատարվում են.ես ինքնուրույն հինգ տարեկանից նվագել սովորեցի:Հիմա նվագում եմ:
Ուզում եմ լիքը՜ երազել անկանգ,անսպառ,անծիր ու լիքը՜ ան-ով կապակցված ածականների չափ:
Ուզում եմ անգամ տխրելուս ընթացքում ժպտալ,որ մաման հանկարծ չնկատի.էդքան մեծ կամքի ուժ եմ ուզում:
Չեմ ուզում անառողջ մտքեր ու հիվանդ հոգի,որ անընդհատ կկրծի բանական մարդու ստեղծագործ մտքերը:
Չեմ ուզում ոչինչ չասող,սառը լռություն.հավատացեք`իմ սառնությունը կխանգարվի ուրիշինից:
Ուզում եմ դաշնամուրիս չափերը ժամանակավոր փոքրացնել,որ հետս տանելու մտադրությամբ կարողանամ վերցնել.իմ գժական-ցնդական երազանքները մենակ ես գիտեմ:
Ուզում եմ չհոգնել անգամ միապաղաղ կենցաղից կամ էլ`առօրյայից,ինչպես չեմ հոգնում օրական ութսունվեց անգամ նույն երգը լսելուց:
Ուզում եմ ջնջվել որոշ մարդկանց կյանքից,վերացապես մահանալ,որ զգամ իմ բացակայության արժեքը նրանց համար.բացակայել գրագետ`առանց հեռախոս անջատելու,կորչելու,բացակայելու:
Բացակայել`առանց բացակայելու.էդ եմ ուզում..

Ես կոտրում եմ բոլոր կարծրատիպերը

  

 
Համեստությունը՝

• Կոկորդից մինչև կրունկ քաշած շրջազգեստը չէ:
• Քողարկված ժպիտն ու մարդկանց հանդեպ անտարբեր հայացքը չէ:
• Անսահման հեզությունն ու մարդկային լավ որակներից անընդհատ խոսելը չէ:
• Երեկոյան ժամը ութին,անմիջապես մութն ընկնելուն պես տուն բարձրանալը չէ:
• Ուրիշի տանը առաջարկված մթերքներից ավելի քան չօգտվելը չէ:
• Սերը՝որպես զգացում անտեսել ու ignore անելը չէ:
• Սուտի ընկեր չունենալը չէ:
• Անսահման բարքի տեր անձ,բայց մտքով փչացած լինելը չէ:
• Հայկական սովորույթների տակ կքած,դրանց հետևանքով առաջացած լուծը տանելը,տանողը ու տարածը չէ:
• Ալկոհոլային խմիչքներից հրաժարվելը,բայց ստամոքսաաղիքային ցանկությանը հակառակ գնալը չէ:

• Երկար ծամիկների,հյուսերի կրողն ու կրելը չէ:
  
  
  Հ.Գ-Ես կոտրում եմ էս տիպի կարծիքներն ու մեկնաբանությունները՝համեստության վերաբերյալ,կոտրում եմ բոլոր կարծրատիպերը՝առանց վախենալու տալով համեստության մասին իմ հղկված ու ճշգրիտ կետերը.
  
  Համեստությունը՝
  
  
  • Վերը թվարկված բոլոր գաղափարներից օգտվելն ու համեստ մնալն է:
  • Նուրբ,փափուկ ու կիրթ ժպիտն է:
  • Խելացի կշռադատելն ու ճիշտ մտածելն է,մաքուր մտածելը:
  • Ինտելեկտը,որը վեր է,վեհ է:
    
    Հ.Գ1-Ես կոտրում եմ բոլոր կարծրատիպերը՝իմ ավելի քան բզկտված տաբատով,լսած երաժշտությամբ ու ճաշակած ալկոհոլով:Կոտրում եմ անկեղծ,անսահման ժպիտով,որ տալիս է մի հատ մեծ ու պալաժիծելնի աուռա:Կոտրում եմ՝կյանքից հաճույք ստանալով ու գրեթե ամեն օր երազելով,կոտրում եմ մարդկային բարձր,հանգիստ,խաղաղ ու բարի հարաբերություններով:
    Հ.Գ2-Համեստությունը պայքար է,խիղճ,կարեկցանք:
   

..ավելի քան սեր

(միանգամից ասեմ`սիրել չգիտեմ)
Սերն աշխարհի ամենաանկանխատեսելի,ամենաանիրական ու ամենաանսպասելի հյուրն է,որն ինձ այցելեց`առանց հարցնելու,այցելեց,երբ իմ առջև պատկերացավ միանգամից անծանոթ մարդու դիմագիծ:Երբ ես փոքր էի,շատ փոքր(թեև հիմա այնքան էլ չեմ հասցրել մեծանալ,բայց ինչևէ),ես զարմանում էի,երբ կողքիս լալիս էին աղջիկներ իրենց սիրած էակի համար,կամ ասում`չեն կարող ապրել առանց նրանց:Ես ունեի ինձ համար ընդամենը մեկ ճշմարտություն`առանց ուտելիքի ու ջրի կմեռնեմ:
Մի քիչ էլ փորձեցի մեծանալ.ջրին ու ուտելիքին միացավ օդը(թթվածին):Հետո երբ ինձ ամբողջապես մեծ համարեցի,զգացի,որ նրանք թերի են առանց սիրած մարդու ժպիտի առկայության.ես սիրեցի:
Սերն իր ողջ մոգական ուժով տարածվեց ներսումս,վարակեց ամենահիանալի հիվանդությամբ.ինձ համար սիրած էակը դարձավ թթվածին(Օ2):Իհարկե,հետո շատ տխրեցի,երբ նրան ավելի քան նյութականացրի,ու առարկայացավ,բայց ես սիրեցի ու սիրելով նյութականացրի:Ես կարող էի ձմռանը օրվա ողջ մասն անցկացնել վառարանի մոտ ու տաքանալ`այտերիս մաքսիմումի չափ կարմրելու աստիճան,բայց այն տաքությունը,որը երբևէ ստանում էի իմ`արդեն նյութականացված թթվածնից,ոչ մի վառարան տալ չէր կարող:
Ի՜նչ հրաշալի է,երբ սիրտդ մի ամբողջական պահեստատուփ կամ ապաստարան է հանդիսանում,որ այնտեղ սեր բնակեցնես:Թվում է`ձեռքիդ գրիչն է.ուր որ է`թանաքը կվերջանա,կցնդի,ու ամեն ինչ միանգամից կչեզոքանա:
Իսկ ես քեզ էի շնչում,իմ թթվածինը սեր էր:
Ինչպես ասում են.<<Մի՛ վախեցեք չսիրել,վախեցեք ինչ-որ մի օր կախվածություն ունենալ>>:
Ինձ չէր էլ հուզում իմ մեջ արդեն վերաբնակություն հաստատած կախվածությունը.դա քո ժպիտն էր:
Ես խոսքերս հետին պլանի չեմ թողնի,բայց էլի կփորձեմ քեզ,որքան էլ անհնարին ու անընդունելի լինի,նյութականցնել,հա,ու մեկ էլ`առարկայացնել,որ հանկարծ,օրերից մի օր չխեղդվեմ այն մտքից,որ քեզ էլ չեմ շնչում..

Երբ կոտրվեցին երազանքներս,սկսեցի երազել

Երևի բոլորիս հետ էլ պատահել է,երբ մի բան վերջանում է,հեռանում,փշրվում,կոտրվում,նոր ենք հասկանում ու փորձում հետ դարձնել-վերադարձնել՝գրեթե ամեն վայրկյան տենչալով մեր կորցրածին ու անվերջ փափագելով:Օրինակ՝երբ վերջանում է մեր սիրելի կոնֆետը,կամ՝համեղ ապուրը,մենք զարմանալով ինքներս մեզ հարցնում ենք՝վերջացա՞վ,ախր ես այնքան էի ուզում.մինչդեռ սեղանին դրված՝մենք չենք էլ նկատում դրանց:

Ինչպես միշտ,ես չեմ կարողանում իմ կաղապարներից դուրս գալ ու լինել լակոնիկ,բայց իմ երկարաշունչ նախադասություններն էլ,հավատացած եմ,ձեր սրտից են,տեղին ու պատշաճ:
Երազանքս էլ շարքային կոնֆետի նման վերջացավ,ու ես սկսեցի էլ ավելի ուժեղ ու թախանձագին երազել,ցնդածի նման:
Օրն ուրբաթ,օգոստոսի 2,ժամը՝03:42,ականջակալներն ականջիս,հեռախոսով ու երազանքներ...
Եթե հենց հիմա գայիր,առաջարկեիր իջնել դուրս,բոբիկ շրջել մեր սիրած այգով ու մրսել,հավատա՝կգայի,թեև շա՜տ քաղցած եմ,ու անգամ ստամոքս լցնելու հավես չկա:Եթե ինձ առաջարկեիր,գիշերվա որ ժամին էլ լինի,Aznavօur -She,ես կնվագեի,ու մենք կփշաքաղվեինք:
Իսկ ես սիրում եմ ամեն տեսակի հեղափոխություն՝ցանկացած ժամանակի,եղանակի ու տարիքի:
Ականջակալներումս-Loc-Dog-"как всегда"-ն.պետք ա խոստովանեմ,հա,ինձ "ռուսական ռափ"-ը կերել ա,հա ի՞նչ անենք,դու էլ սաղ օրը ռաբիզով ես յոլա գնում:
04:24,ես հլը քնած չեմ,հիմա էլ պատուհանից եմ նայում.շոգ ա...
Հաա՜,որտե՞ղ կանգ առանք,ճիշտ ա,հիշեցի.ես սիրում եմ հեղափոխվել ու հեղափոխել:Քեզ ոտքից գլուխ կփոխեի,կջարդեի 206 ոսկորներդ ու նորից կմիացնեի,քեզ կհավաքեի իմ ուզած պերսոնով,բայց էլի կավից ծեփված,որ հանկարծ չտարբերվես:
Կարող ա էլի ձանձրացնում եմ,բայց խոստովանի,որ ինձ լսելն ավելի քան հաճելի ա(էս անհամեստության համար մի հատ ինքնատփոց):Հետո էլ ասեմ՝քեզ շատ-շատ եմ կարոտում,իմ անիրակա՜ն,անվերջանալի մուսա:Էնքան շնորհակալ եմ,որ կերպարդ ձեռքս բաց չի թողնում.մտքերն ուղեղումս շատ-շատ են,լիքը լցված,ուղղակի հավաքագրել ա պետք.դրա համար եմ քեզ սիրում...
Էլի ցրված եմ,թափթփված եմ գրում,գրելաոճս ո՛չ կոկիկ ա,ո՛չ հավաք,ո՛չ կոռեկտ ու ոչ էլ հավասար.դու ինձ սենց կիսախառը-թափթփված ես սիրում:Ես էնքան ուժեղ աղջիկ եմ.էն պարտություն,բան,ինձ համար չեն.իմ տեսակը չի հանձնվում:
Ուղղակի երազանքներս ժամանակավոր կոտրվել են,որ ես ավելի ուժեղ երազեմ,ցնդածի նման,վերջակետ

Մատիտով էի գրել.ուզում էի ջնջել... (Երբ ի զորու չես անգամ տեղիցդ վեր կենալու,բայց մատիտն ու թուղթը էնտեղից`շա՜տ հեռվից քեզ են կանչում)

Հեռախոսս անջատեցի,անզորությունից ամբողջ կշռով նետվեցի բազկաթոռին ու խորը հառաչեցի:Աչքերս փակելու կարիք կար.փակեցի:Հավատա,փակելն էր,որ ինձ հետո տեղից վեր հանեց:Ինձ մոտ առանձնապես մինչ ինչ-որ բան գրելը`մտքեր չեն գալիս:Երբ վերցնում եմ գրիչս մատներիս արանքում,միանգամից ուզում եմ վերանալ:
Ցավի չափ ցավում էին կոպերս.փակեցի:Իմ առջև պատկերացան երկու ձեռքեր`իմ ձախը,քո աջը:Բռնել էինք թելի մի մեծ կծիկ ու փորձում էինք գնալ նրա հետևից:Կծիկից ընդամենը մի թել`մաշված,զարմացած,շշմած:Ես գրում եմ,բայց տաքություն ունեմ,ջերմում եմ.շա՜տ եմ նվաղել:Վերև չտարա աչքերս`տեսնեմ <<էինք>> օժանդակ բայի փոխարեն <<էին>> եմ գրել.չեմ կարողանում երրորդ դեմքից դուրս գալ.ես ինձ փոխել չեմ կարող.միանգամից <<ք>> եմ ավելացնում:Կարող եմ անգամ ապացուցել,որ փոխել ինձ ներսից անզոր եմ:
Երբ ճակատագրական պահ էր,ու ես գտնվում էի Տնտեսագիտական Համալսարանում,անհրաժեշտություն կար ստեղծագործելու չորս ժամում.ինձ նախօրոք զգուշացված էր զերծ մնալ վերացական գրելաոճից:Երկու Ստելլա`ձախ ու աջ,պահանջված ու ստեղծագործ:Ես չվախեցա վերանալուց.ես վերացա:Հետո գրածս արժանացավ նրանց հավանությանը.շնորհակալ եմ:
Իմ ողջ տեքստը հագեցած է միջակետներով.ես ձանձրացնում եմ:
Իսկ մեր կծիկը,ավելի շուտ`թելը անվերջ ձգվում-երկարում է մտքերիս հետ միասին:Ես սարսափում եմ կծիկի մաշված լինելուց.կարող է պոկվի,քորքոտվածն էլ մաշվի,ավարտվի.ես ՍԱՐՍԱՓՈՒՄ ԵՄ: