Ես կոլեգա չեմ,երբ չկա հեռանկար

Ոչ ոք նախօրոք չզգուշացրեց այն բանի մասին,որ երբ մտնում ես ինչ-որ կառույց, պետք է լինես կոլեգայակերպ մի բան: Պարզապես կարծել են գոնե կիմանա ու իմանալու դեպքում էլ «միջոցառումներ ձեռք կառնի»:  Սպասում էին միջոցառումների(երևի),ես էլ առաջարկներին: Ու չի լինում բաղձալի կապը, որովհետև երկուսն էլ վախենում են առաջինը փուսթ գնալուց:

Գլխի ընկնելու համար մի ամբողջ տարվա փորձառություն պահանջվեց,ինչն,ըստ իս,շատ էր մի սովորական գլխի ընկնելու համար: Բայց ո՞վ էր մեղավորը,եթե ոչ ես,եթե ոչ գլխի չընկնողը:

Քայլում ես ու տեսնում մարդասեր կոլեգաների ու թաքուն սովորում ընկերասիրություն: Մինչև այդ ընկերության մասին ունեցած պատկերացումներդ հօդս են ցնդում,երբ տեսնում ես,թե ինչ հրճվանքով է ամեն երկրորդը ցանկանում վերնադիրի անցկացրած «գիտական» օրերի մասին գիրք գրել: Ամեն երկրորդն,ով մինչ այդ դպրոցում փայլել է շարադրության թեթև ու միամիտ առաջադրանքներից,հիմա հարկ է համարել գրող լինել.ոգեշնչված է: Ես էլ կարծում էի պայքարն ավելի էփվող է լինելու, ավելի իրար հերթ չտվող, ավելի մրցակցային, բայց ամեն ինչ ձանձրույթի աստիճան կանխատեսելի է հիմա,երբ հասկանում ես սկզբունքը:

Հա,հիշեցի: Սովորելուց բացի հետևում էլ ես, որովհետև,երբ մի բան չես կարողանում անել կամ ԼԱՎ չես կարողանում անել,հետևիր,թե ԻՆՉՊԵՍ ԴԱ  կանի պրոֆեսիոնալը: Դրան միացրու տևական փորձառությունդ,ու դու էլ,հնարավոր է,մի օր դառնաս էփված կատարածու:
Կոլեգա լինելու համար տեղերն ամրագրված են, ու թեև ունես շատ այցեքարտեր, բայց դահլիճ չես մտել տոմսեր վաճառելու օրերից առաջ, ծանոթ չես բեմի լուսավորությանը, թեև լավ դերասանուհի ես, բայց կապ չունի, ծանոթ չես նստարաններին, որտեղ պետք է նստես ու չգիտես՝ որն է ավելի ուժգնորեն դաղում քամակդ, որը՝ մի քիչ պակաս:Արդեն փակ ու օգտագործվելուց հալ ու մաշ էղած վարագույրը հազարավոր անգամներից առաջին անգամն է բացվում քո առաջ,ևս մի սուտ անգամ: Դու գնում ես դահլիճ ներկայացման օրը:Թատրոնը սկսված է: Որպես հանդիսատես,շատ ըմբոստ ես ու հպարտ, բայց սա չի խանգարում, կամ խանգարում է (եզրահանգումը թարմ է ու հիմա) կեղծելու դերասանների խաղի քո սթափ գնահատականը:

Բուլգակովը կասի՝ կա ավելի վտանգավոր բան մարդու համար, երբ նրան տաղանդի հաշվով ստում են: Մտքին կավելացնեմ՝կեղծելը լավ է, երբ կա հեռանկար, բայց թե կեղծես տաղանդի հաշվով, ու դերասանը դրանից տեղում դոփի, կտուժի թատրոնը:
«Լռությու՛ն պահպանել,ներկայացումը սկսված է, գնահատականները մտքում»,-գոռում է ինչ-որ մարդ: Նա շատ բարձր է գոռում ու ամեն անպատեհ ձայնարկությունից թաքուն ու մեղկ հայացքով հետևում է հանդիսականների պատասխանին.հավանաբար բեմադրող ռեժիսորն է: Շարունակում է ու չի լռում.«Թե հիշողության հետ խնդիր ունեք հետագայում թղթին ամրագրելու համար, ուրեմն մի թեթև տխրեմ երևի Ձեր հաշվով, ինչ ասեմ»:

Ինքը տխրում է,իսկ իմ չիպն արդեն վերնագրեց:

Հետևում եմ դերասանական խաղին ու մտածում,թե հատ-հատ,յուրաքանչյուրի համար ինչքան դժվար է լինելու հետոն՝իսկական դերասանների հետ շփման մեջ մտնելու հետո-ն:Մի անգամ արդեն դժվար է եղել,երբ չեն իմացել,որ կան իսկական դերասաններ,ու մեծ վճռականությամբ բեմ են բարձրացել:Ինչ ճիգով են փախչելու:

Ներկայացումը դեռ չսկսված ավարտվում է,որովհետև կարճ է տևում ու ասելու բան թերևս չկա:Նա ով պիտի իմանար,վաղուց գիտի:
Ծափահարում են բոլորը: Փորձառությունից հալ ու մաշ եղած վարագույրը փակվում է՝ևս մի սուտ անգամ բացվելու ակնկալիքով: