#կաղ_ու_նիկոտինե_վատառողջ_ու_անսարք

Ու եթե ժամանակն իշխեր մեզ,մենք էնքա՜ն զորավոր կլինեինք.մեզ պարգևատրեց ազատությամբ ու անսահման լկտիությամբ,որ չարաշահենք էղած-չէղածն էլ.հիմա չտեսի նման ուզում ենք մենակ հետ բերել:
Չկաս,չես հերիքում,ախր ո՞նց հերիքես,ինչով,երբ,եթե չկաս:
Ոչ մի պահ,կյանքից պտտված ու թափված ոչ մի վայրկյան մեղավոր չեղավ,որ դու հիմար էիր..բա որ հանկարծ,միամիտ ես նստեցի ու որոշեցի,որ պետք ա էսքանը հասկանամ,ոչ թե դես ու դեն անկապ,աննպատակ ու հիվանդ ժպտամ:
Մարդ հոգնում ա,էլ նեռվեր չկա,ուժերը հատվում են.ինքդ քեզ ռեֆրեշ ես անում,ընկնում քո երազանքների ձորից անդունդ,էս դեպքում`աղքատ իրականություն:
Ինչքանո՞վ են ինձ համար էս իրականությունը,դեպքերն ու դեմքերն աղքատ...
էնքանով,որ դրանք խորամանկ են:
Ինձ համար միշտ էլ խորամանկները աղքատ են եղել:
Մի բան լավ գիտեմ.պարապ մարդը խորամանկ ա,իսկ խորամանկը`աղքատ:
Հետևաբար եթե A=B, B=C, ուրեմն`A=C:
..իսկ եթե A-ն պատկանում է դատարկ բազմությանը՞
Իսկ եթե A-ն ուղղակի հեծանիվ ա,կամ`աթոռ,կամ ոտքը կոտրած ու ցավացող սեղան...
A-ն կաղ ու նիկոտինե,վատառողջ ու անսարք դու ես,որ մեկ-մեկ էլ կարաս C լինես.չէ՞ որ վաղուց ես փորձեր արել սեփական երեսդ կորցնել:
Հիմա ոնց որ լավացել ես,հը՞ն,էլ չես կաղում ու տէնց էլ դուր չես գալիս.էն ժամանակ,որ կաղում էիր,անարխիստի նման նայում ու հրճվում էի,որ դու անզոր ես,իսկ ես`զորավոր:
Չարն եմ,չէ՞,ու Աստված ոչ արած`ես հանկարծ իմացա մարդու թույլ տեղը...
B-ին ընդհանրապես բանի տեղ չդրինք.միջակ ա,մենք,հիշու՞մ ես,վաղուց ենք ատել միջակների:

..երբեմն ուզում եմ փակել աչքերս`քեզ որոնելու համար,հետո բացել ու որոնածս միանգամից կորցնել,որ զգամ հետաքրքիր գլխապտույտ,ամուր բռնել ձեռքդ ու թռչել,որ վախս հաղթահարելու փորձն առաջին իսկ վայրկյանից հաղթահարելի լինի: